දරුවන්ගේ සුබසිද්ධිය උදෙසා ඇති නීති අණ පනත් වලින් නීතියේ රැකවරණය සැබවින්ම ලබන්නේ දරුවන්මද..?

දරුවන්ගේ සුබසිද්ධිය උදෙසා ඇති නීති අණ පනත් වලින් නීතියේ රැකවරණය සැබවින්ම ලබන්නේ දරුවන්මද..?

ලිපියේ ප්‍රධාන කරුණු:

  • “දරුවාගේ යහපත” යන නීතිමය සංකල්පයේ සැබෑ අර්ථය
  • මවට හෝ පියාට ස්වයංක්‍රීයව හිමිවන ජයග්‍රහණයක් නොමැති බව
  • දරුවා පියාගෙන් වෙන් කිරීමේ සැබෑ ආරක්ෂණ හේතු සහ පළිගැනීමේ ක්‍රියා අතර වෙනස
  • ගෘහස්ථ ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳ සැබෑ පැමිණිලි සහ අසත්‍ය චෝදනා අතර වෙනස
  • පියවරුන්ට පොලිස් පරීක්ෂණ, අත්අඩංගුව සහ නඩු ප්‍රමාදයෙන් ඇතිවන බලපෑම
  • නඩත්තු මුදල් ගෙවීම සහ දරුවා හමුවීම එකිනෙකට හුවමාරු කළ නොහැකි බව
  • නඩු ප්‍රමාදය නිසා දරුවාට සිදුවන දිගුකාලීන හානිය
  • නීතිය රැකීමට පොරොන්දු වූ ඇතැම් වෘත්තිකයන් පිළිබඳ ඇති චෝදනා සහ වෘත්තීය ආචාරධර්ම
  • දෙමාපියන් දෙදෙනාටම අනුගමනය කළ හැකි ප්‍රායෝගික ක්‍රියාමාර්ග

1. ප්‍රශ්නයේ හදවත: “දරුවාගේ යහපත” යනු කුමක්ද?

දික්කසාදයකදී අධිකරණය සලකා බැලිය යුතු ප්‍රධානම කරුණක් වන්නේ දරුවාගේ යහපතයි. එහෙත් “දරුවාගේ යහපත” යනු දරුවා එක් දෙමාපියෙකු සමඟ පමණක් තැබීම, අනෙක් දෙමාපියාව සම්පූර්ණයෙන් ඉවත් කිරීම හෝ එක් පාර්ශ්වයක කැමැත්තට සමාන දෙයක් නොවේ.

දරුවාගේ ශාරීරික ආරක්ෂාව, මානසික සුවය, ස්ථාවර නිවස, අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍යය, දෛනික රැකවරණය සහ දෙමාපියන් දෙදෙනා සමඟ සෞඛ්‍ය සම්පන්න සම්බන්ධතාවයක් පවත්වාගෙන යා හැකිද යන්න එහි අංග වේ. සැබෑ ප්‍රචණ්ඩත්වයක්, ලිංගික අපයෝජනයක්, බරපතළ නොසැලකිල්ලක් හෝ දරුවාට පැහැදිලි අවදානමක් තිබේ නම් ආරක්ෂාව ප්‍රමුඛ විය යුතුය. එවැනි අවදානමක් නොමැති විට, දරුවා එක් දෙමාපියෙකුට එරෙහිව භාවිතා කිරීමද දරුවාගේ යහපතට පටහැනිය.

2. මවට හෝ පියාට ස්වයංක්‍රීය ජයග්‍රහණයක් නීතියෙන් හිමි නොවේ

දරුවා මව සමඟ ජීවත් වීම සාමාන්‍ය තත්ත්වයක් විය හැකි නමුත්, එය සෑම නඩුවකම ස්වයංක්‍රීය නීතිමය ජයග්‍රහණයක් නොවේ. ඒ ආකාරයෙන්ම පියා ආදායම් උපයන්නා වීම පමණක් හේතුවෙන් ඔහුට දරුවාගේ රැකවරණය හෝ හමුවීමේ අයිතිය අහිමි කළ නොහැක.

අධිකරණය සලකා බැලිය යුත්තේ එක් එක් දරුවාගේ වයස, සෞඛ්‍යය, දෛනික රැකවරණය, පාසල් පරිසරය, දෙමාපියන්ගේ හැසිරීම, දරුවාගේ කැමැත්ත සහ දෙමාපියන් දෙදෙනාම දරුවාගේ අනෙක් දෙමාපියා සමඟ සම්බන්ධතාවය ආරක්ෂා කිරීමට දක්වන හැකියාව වැනි කරුණුය. එබැවින් “මව සැමවිටම නිවැරදි” හෝ “පියා සැමවිටම අසාධාරණයට ලක් වේ” යන සරල ප්‍රකාශ දෙකම නීතිමය සත්‍යයක් නොවේ.

3. පියෙකු දරුවාගෙන් වෙන්වීමේ වේදනාව

වෙන්වීමෙන් පසු දරුවා සමඟ ජීවත් නොවන පියෙකුට දරුවාගේ දෛනික ජීවිතය, පාසල, උපන්දිනය, රෝගී අවස්ථා සහ සාමාන්‍ය සංවාද අහිමි වීම ගැඹුරු මානසික පීඩනයක් විය හැක. නඩත්තු මුදල් ගෙවීම පමණින් එම සම්බන්ධතාවය පවත්වාගෙන යා නොහැකි අතර, දරුවාට තම පියා හඳුනාගැනීමට, ආදරය කිරීමට සහ ආරක්ෂිතව හමුවීමට අවස්ථාවක්ද අවශ්‍යය.

එමෙන්ම පියෙකුට හමුවීම් ඉල්ලා සිටීමට අයිතියක් තිබුණද, එය දරුවා හදිසියේ රැගෙන යාමට, මවට තර්ජනය කිරීමට හෝ අධිකරණ නියෝග නොසලකා හැරීමට අයිතියක් නොවේ. දෙමාපිය සම්බන්ධතාවය ආරක්ෂා කළ යුත්තේ නීත්‍යානුකූල, දරුවාට ආරක්ෂිත සහ කලින් සැලසුම් කළ ක්‍රමයකිනි.

4. දරුවා පියාගෙන් වෙන් කිරීම: ආරක්ෂාවද, පළිගැනීමද?

සමහර පවුල් ආරවුල්වලදී එක් දෙමාපියෙකු දරුවා අනෙක් දෙමාපියාගෙන් වෙන් කරන්නේ සැබෑ ආරක්ෂණ හේතුවක් නිසා විය හැක. එහෙත් සමහර අවස්ථාවලදී, වෙන් වූ කාලාත්‍රයාට රිදවීම, ඔහුට පීඩනයක් ඇති කිරීම හෝ නඩුවේ වාසියක් ලබාගැනීම සඳහා දරුවා සම්බන්ධතාවයෙන් ඉවත් කරන බවට චෝදනා ඉදිරිපත් වේ.

මෙවැනි චෝදනාවක් තිබේද යන්න තීරණය කළ යුත්තේ සාක්ෂි, ස්වාධීන පරීක්ෂණ සහ අධිකරණ ක්‍රියාවලිය මතය. දරුවා හමුවීමට ඉඩ නොදීම, දරුවා ඉදිරියේ අනෙක් දෙමාපියා අපහාස කිරීම, දුරකථන ඇමතුම් අවහිර කිරීම, නියමිත හමුවීම් නැවත නැවත අවලංගු කිරීම සහ “පියා නරකයි” යන අදහස දරුවා තුළ බලෙන් ඇති කිරීම වැනි හැසිරීම් දරුවාගේ මානසික සුරක්ෂිතතාවයට හානි කළ හැක.

5. ගෘහස්ථ ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳ චෝදනා: සැබෑ ආරක්ෂාව සහ අසත්‍ය

භාවිතය අතර සීමාව ගෘහස්ථ ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳ නීති සැබෑ ලෙස හිංසනයට ලක්වන කාන්තාවන්, පිරිමින් සහ දරුවන් ආරක්ෂා කිරීමට අත්‍යවශ්‍ය වේ. පහරදීම, තර්ජනය, ලිංගික බලහත්කාරය, බරපතළ මානසික පීඩනය හෝ දරුවාට ඇති පැහැදිලි අවදානමක් තිබේ නම්, පැමිණිල්ලක් කිරීම සහ ආරක්ෂාව ඉල්ලා සිටීම කිසිසේත් වැරදි දෙයක් නොවේ.

නමුත් නීතියේ ආරක්ෂණ ක්‍රමයක් අසත්‍ය චෝදනාවකින්, අතිශයෝක්තියකින් හෝ පියා දරුවා හමුවීම වැළැක්වීමේ උපක්‍රමයක් ලෙස භාවිතා කළ බවට පාර්ශ්වයක් පවසන්නේ නම්, එයද සාක්ෂි මත පරීක්ෂා කළ යුතු බරපතළ කරුණකි. කිසිදු පාර්ශ්වයක් පරීක්ෂණයකට පෙර වැරදිකරු ලෙස සැලකිය නොහැකි අතර, ඒ සමඟම පැමිණිලිකරුගේ ආරක්ෂාවට ඇති සැබෑ අවදානමද නොසලකා හැරිය නොහැක.

ආරක්ෂණ නියෝගයක් ලැබුණු පසු එයට විරුද්ධ වීමට නීතිමය මාර්ග තිබේ. එහෙත් නියෝගය උල්ලංඝනය කරමින් පාර්ශ්වය සෘජුව හමුවීම, පොලීසියට බලපෑම් කිරීම හෝ දරුවා රැගෙන යාම තත්ත්වය තවත් බරපතළ කරයි. අධිකරණය හමුවේ සාක්ෂි සහ නීතිමය ඉල්ලීමක් මඟින් හමුවීම්, දුරකථන සම්බන්ධතා හෝ ආරක්ෂිත අධීක්ෂණ හමුවීම් ඉල්ලා සිටීම වඩාත් සුදුසුය.

මූලධර්මය: සැබෑ ආරක්ෂාවට ඉක්මන් ප්‍රතිචාර අවශ්‍යය; අසත්‍ය චෝදනාවකට සාධාරණ පරීක්ෂණයක් අවශ්‍යය. දෙකම එකම දෙයක් නොවේ.

6. පියවරුන්ට අත්අඩංගුව, පොලිස් පරීක්ෂණ සහ නඩු පීඩනය ඇතිවන විට

චෝදනාවක් ලැබුණු පමණින් පුද්ගලයෙකු වැරදිකරු නොවේ. එසේම පියා පොලීසියට කැඳවනු ලැබීම හෝ අධිකරණයෙන් යම් අතුරු නියෝගයක් නිකුත් වීම, ඔහුගේ සියලු දෙමාපිය අයිතිවාසිකම් සදාකාලිකව අවසන් වූ බවද නොවේ.

එවැනි තත්ත්වයක පියා කළ යුත්තේ පැමිණිල්ලට බාධා නොකිරීම, පැමිණිලිකරුට තර්ජනය නොකිරීම, සාක්ෂි මකා නොදැමීම, නීතිඥයෙකු හරහා නිසි ප්‍රතිචාර දැක්වීම සහ දරුවා හමුවීම සඳහා නීත්‍යානුකූල අයදුම්පතක් ඉදිරිපත් කිරීමයි. පණිවිඩ, ඇමතුම් වාර්තා, මුදල් ගෙවීම්, දරුවාගේ පාසල් හා වෛද්‍ය වියදම්, හමුවීම් අවලංගු කළ අවස්ථා සහ නීතිමය ලේඛන පිළිවෙළකට තබාගැනීම වැදගත්ය.

අධිකරණ ක්‍රියාවලිය දිගු වුවහොත් දරුවාට පියා අමතක වීමේ අවදානමක් ඇති බැවින්, අවසන් තීන්දුව එනතෙක් බලා සිටීම වෙනුවට අතුරු හමුවීම්, වීඩියෝ ඇමතුම්, පාසල් නිවාඩු හමුවීම් හෝ අධීක්ෂණය යටතේ හමුවීම් වැනි ප්‍රායෝගික විසඳුම් ඉල්ලා සිටීම කළ හැක.

7. නඩත්තු මුදල් ගෙවීම සහ දරුවා හමුවීම එකිනෙකට හුවමාරු කරගත

හැකි දේවල් නොවේ නඩත්තු මුදල් යනු දරුවාගේ ආහාර, නිවාස, අධ්‍යාපනය, ඇඳුම්, සෞඛ්‍යය සහ අනෙකුත් අවශ්‍යතා සඳහා දෙමාපිය වගකීම ඉටු කිරීමකි. එය දරුවා හමුවීමට “මිලක්” නොවේ. ඒ හා සමානව, දරුවා හමුවීමට ඉඩදීම නඩත්තු මුදල් ගෙවීමේ විකල්පයක්ද නොවේ.

පියා නඩත්තු නොගෙවන්නේ නම්, නීතියෙන් ලබාගත හැකි අයකරගැනීමේ ක්‍රම භාවිතා කළ යුතුය; දරුවා හමුවීම සම්පූර්ණයෙන් නවතා දැමීමෙන් දරුවාට දඬුවම් නොකළ යුතුය. පියාට හමුවීමට ඉඩ නොදෙන්නේ නම්, ඔහු නඩත්තු ගෙවීම නවතා දැමීමෙන් දරුවාගේ අවශ්‍යතා අවදානමට ලක් නොකළ යුතුය. ප්‍රශ්න දෙක වෙන වෙනම නීතිමය මාර්ගයකින් විසඳිය යුතුය.

8. නඩුව දිගුවීමම දරුවාට සිදුවන නිහඬ හානියක් විය හැක

පියා හෝ මව අවුරුදු ගණනක් තම නිර්දෝෂීභාවය ඔප්පු කිරීමට උත්සාහ කරන අතරතුර, දරුවාගේ ළමා කාලය ගෙවී යයි. තීන්දුව ලැබෙන අවස්ථාව වන විට දරුවාට එක් දෙමාපියෙකු පිළිබඳ සම්බන්ධතාවය අහිමි වී තිබිය හැක. එබැවින් පවුල් නඩු විභාගයේ වේගය, අතුරු නියෝගවල පැහැදිලිභාවය සහ හමුවීම් කාලසටහන දරුවාගේ යහපතට සෘජුව සම්බන්ධ වේ.

2024 අංක 43 දරන සිවිල් නඩු විධාන සංග්‍රහ සංශෝධන පනතෙන් සිතාසි, ලේඛන සේවය, විද්‍යුත් දැනුම්දීම් සහ ex parte තීන්දු සම්බන්ධ ක්‍රියාපටිපාටි යාවත්කාලීන කර ඇත. එම පනත දික්කසාදයේ සාරභූත නීතිය වෙනස් නොකළත්, පාර්ශ්වයකට නඩුව පිළිබඳ නිසි දැනුම්දීමක් ලැබී තිබේද යන්න සහ තීන්දුවක් නොදැනුවත්ව ලැබුණේද යන්න සම්බන්ධයෙන් වැදගත් වේ.

9. “නීතිය රකින” වෘත්තිකයන්ගෙන් අසත්‍ය හෝ පීඩාකාරී ක්‍රියාමාර්ගවලට

උදව් ලැබෙන බවට ඇති චෝදනා පවුල් නඩුවක පාර්ශ්වයකට තම නීතිමය අයිතිවාසිකම් පැහැදිලි කර දීම නීතිඥයෙකුගේ වගකීමකි. නමුත් දැන දැනම අසත්‍ය දිවුරුම් ප්‍රකාශයක් සකස් කිරීම, සාක්ෂි වංචා කිරීම, අධිකරණ ක්‍රියාවලිය පළිගැනීමේ උපකරණයක් ලෙස භාවිතා කිරීම, දරුවා හමුවීම අවහිර කිරීමට නීතිමය ක්‍ රම අනිසි ලෙස යෙදවීම හෝ පැමිණිලි ගොනු කිරීමෙන් පාර්ශ්වයකට බිය ගැන්වීම වෘත්තීය ආචාරධර්මයට පටහැනි විය හැක.

එවැනි ක්‍රියා සිදුවන බවට පියා හෝ මව සිතන්නේ නම්, “සමහර නීතිඥයන් මෙසේ කරති” යන සාමාන්‍ය චෝදනාවක් කිරීම වෙනුවට නිශ්චිත කරුණු සටහන් කළ යුතුය: කවදාද, කුමන ලේඛනයේද, කුමන ප්‍රකාශයද, කුමන සාක්ෂියද, කුමන නියෝගය උල්ලංඝනය කළේද යන්න. එම වාර්තා නීතිඥයෙකුගෙන් ස්වාධීන උපදෙස් ලබාගෙන අදාළ වෘත්තීය හෝ විනය ක්‍රියාමාර්ග සඳහා භාවිතා කළ හැක.

එමෙන්ම සෑම දැඩි නීතිමය ඉල්ලීමක්ම වංචාවක් නොවේ. සැබෑ ආරක්ෂණ අවදානමකදී අතුරු නියෝග ඉල්ලා සිටීම, පොලීසියට පැමිණිලි කිරීම හෝ දරුවා තාවකාලිකව ආරක්ෂිත ස්ථානයක තබා ගැනීම නීත්‍යානුකූල ආරක්ෂණ පියවරක් විය හැක. තීරණය කළ යුත්තේ චෝදනාවේ නමෙන් නොව, සාක්ෂි සහ අධිකරණ පරීක්ෂණයෙන්ය.

10. අධිකරණයට අවශ්‍ය විය යුතු සමබර විසඳුම්

දරුවාගේ යහපත ආරක්ෂා කිරීම සඳහා පවුල් නඩුවකදී පහත ආකාරයේ අතුරු සහ අවසාන විසඳුම් සලකා බැලිය හැක: පැහැදිලි හමුවීම් කාලසටහනක්, පාසල් නිවාඩු කාලය බෙදාගැනීම, දුරකථන සහ වීඩියෝ සම්බන්ධතා, පාසල් හා වෛද්‍ය තොරතුරු දෙමාපියන් දෙදෙනාටම ලබාදීම, අධීක්ෂණය යටතේ හමුවීම්, මධ්‍යස්ථ ස්ථානයක දරුවා භාරදීම සහ අදාළ වියදම් බෙදාගැනීම.

සැබෑ ප්‍රචණ්ඩත්වයක් තිබේ නම් ආරක්ෂිත හමුවීම් හෝ තාවකාලික සීමා අවශ්‍ය විය හැක. එහෙත් අවදානමක් නොමැති බව පෙනී යන විට, සීමාවන් කාලානුරූපව නැවත සලකා බැලීමත්, දරුවා සහ දෙමාපියන් අතර සම්බන්ධතාවය ක්‍රමයෙන් යථා තත්ත්වයට පත් කිරීමත් වඩා යහපත් විය හැක.

11. පියාට සහ මවට කළ හැකි ප්‍රායෝගික දේවල්

පියා: අධිකරණ නියෝග පිළිපදින්න, නඩත්තු සහ අනෙකුත් ගෙවීම් බැංකු හරහා කරන්න, මවට තර්ජනය නොකරන්න, දරුවා හමුවීම සඳහා ලිඛිත කාලසටහනක් ඉල්ලන්න, සියලු ලේඛන සුරක්ෂිත කරන්න සහ දරුවා ඉදිරියේ අනෙක් දෙමාපියා ගැන අපහාස නොකරන්න.

මව: සැබෑ ආරක්ෂණ අවදානමක් ඇත්නම් වහාම සුදුසු ආයතන වෙත යන්න, එහෙත් දරුවා සම්බන්ධතාවයෙන් වෙන් කිරීමේ උපකරණයක් ලෙස භාවිතා නොකරන්න. අධිකරණ නියෝග අනුව හමුවීම් සැලසුම් කරන්න, දරුවාගේ වෛද්‍ය හා පාසල් තොරතුරු නීත්‍යානුකූල පරිදි බෙදාගන්න සහ දරුවා ඉදිරියේ පියා පිළිබඳ අහිතකර අදහස් පතුරවීමෙන් වළකින්න.

දෙපාර්ශ්වයම: සමාජ මාධ්‍යවල නඩුව සාකච්ඡා නොකරන්න, දරුවා පණිවිඩකරුවකු නොකරන්න, ලේඛන විනාශ නොකරන්න, සහ නීතිඥයන්ගෙන් “ජයග්‍රහණයක්” වෙනුවට දරුවාගේ ආරක්ෂිත හා ස්ථාවර සම්බන්ධතාවයක් සඳහා සැලැස්මක් ඉල්ලන්න.

වැදගත්: අධිකරණ නියෝගයක් ලැබී ඇති විට, එය අසාධාරණ යැයි සිතන පාර්ශ්වය නියෝගය උල්ලංඝනය නොකර, නීතිමය අභියෝගයක් හෝ සංශෝධනයක් ඉල්ලා සිටිය යුතුය.

12. අවසාන පිළිතුර: සියලු තීරණ ඇත්තේ දරුවාගේ යහපත උදෙසාමද?

නීතියේ අරමුණ එසේ විය යුතුය. නමුත් නීතියක් දරුවාගේ යහපත වෙනුවෙන් ලියා තිබීම පමණින්, සෑම තීරණයක්ම සැබෑ ප්‍රතිඵලයෙන් දරුවාට හිතකර වේ යැයි කියා නොහැක. ක්‍රියාපටිපාටියේ ප්‍රමාදය, අසම්පූර්ණ පරීක්ෂණ, අසත්‍ය හෝ අතිශයෝක්තිමත් චෝදනා, වෘත්තීය වගකීම් නොසලකා හැරීම සහ දෙමාපිය සම්බන්ධතාවය ආරක්ෂා නොකරන අතුරු තීරණ දරුවාට දිගුකාලීන හානියක් කළ හැක.

එබැවින් සැබෑ ප්‍රශ්නය “මව ජයගත්තේද, පියා ජයගත්තේද?” යන්න නොව, දරුවාට ආරක්ෂිත නිවසක්, ස්ථාවර ජීවිතයක්, සත්‍ය තොරතුරු, දෙමාපියන් දෙදෙනා සමඟ සෞඛ්‍ය සම්පන්න සම්බන්ධතාවයක් සහ නීතියේ සාධාරණ ආරක්ෂාව ලැබුණේද යන්නයි. දරුවා දෙමාපියන් අතර පළිගැනීමේ මෙවලමක් නොව, දෙමාපියන් දෙදෙනාම ආරක්ෂා කළ යුතු ස්වාධීන පුද්ගලයෙකි.

දරුවාට සැබෑ අවදානමක් තිබේ නම් එය වහාම නවත්වන්න. අවදානමක් නොමැති විට දරුවා සහ පියා හෝ මව අතර සම්බන්ධතාවය හිතාමතා බිඳ නොදමන්න. එම සමබරතාවය ඇති කිරීම පමණක් දරුවාගේ යහපතට සත්‍ය ගෞරවයක් වේ.

Back to Blog